Ga door naar hoofdcontent
BlogsDSO Wappies?

DSO Wappies?

Dinsdag 29 maart 2022Afbeelding DSO Wappies?

Ik heb even goed moeten nadenken over de titel van mijn column, want ‘wappie’ is heden ten dage een beladen term. En DSO (het Digitale Stelsel Omgevingswet) is intussen een gevoelig onderwerp – de invoering van de Omgevingswet is zojuist voor de vijfde(!) keer uitgesteld tot 1 januari 2023.

Maar deze titel kwam niet zomaar bij me op, want ik was verbaasd – eigenlijk zelfs geïrriteerd – over de heftige reacties en discussies op sociale media over de gang van zaken rondom de invoering van de Omgevingswet. Grote woorden werden gebruikt, zoals: het instorten van een systeem en het zoveelste ICT-drama van de overheid. Er werden zelfs vergelijkingen gemaakt met de toeslagenaffaire, compleet met insinuaties over leugens en bedrog. Nou zeg!

Nu heb ik geleerd dat irritatie en ergernis eigenlijk meer zegt over jezelf dan over diegenen die zo fel reageren. Want – zelfreflectie – waarom heb ik blijkbaar wél vertrouwen in een goede afloop, en ben ik nog steeds niet verzuurd, zelfs na een vijfde uitstel?

Eerst even wat rechtzetten: ‘wappie’ refereert aan mensen die stellige beweringen doen die anderen als onzin beschouwen omdat ze niet gebaseerd zijn op serieus te nemen bronnen, maar op verzinsels en complottheorieën. Hier echter geen complotten, geen bare onzin, en kritiek die in de kern wél gebaseerd is op feiten. Misschien is het socialemediafenomeen ‘reaguurder’ dan een betere typering: ‘mensen die voortdurend negatief reageren op weblogs of in forumdiscussies en daarmee de interactie verstoren’. Ja, dat past beter!

Waarom schiet ik in een kramp van al die reaguurders, terwijl er best wel wat aan te merken is op het DSO? Welnu, dat heeft te maken met mijn geloof in ‘the bigger picture’ van de Omgevingswet. We zijn op zoek naar manieren om meer ruimte te geven aan initiatieven, meer ruimte om inwoners en ondernemers te laten participeren. Ruimte voor wat kán in plaats van wat mág. Minder regels dus, en meer mogelijkheden voor maatwerk en betere integrale afwegingen. Dat vraagt een fundamenteel nieuwe manier van werken en denken. Daarbij zijn nieuwe innovatieve datagedreven en digitale concepten zoals het DSO onontbeerlijk.

Hoe pak je zo’n gigantische procesinnovatie aan? Toch een soort van cyclisch proces: ontwerpen, bouwen, testen/leren en terugkoppelen. Je start dus zonder precies te weten waar het eindigt. In dit complexe DSO-traject zijn voor het eerst juristen, planologen, ICT’ers, vergunningverleners en geo-experts integraal betrokken. Ze zijn allemaal uitgedaagd om onder hun stenen vandaan komen, elkaars taal te leren spreken, samen te werken en zo stap voor stap vooruit te komen. In mijn beleving een belangrijke leerschool waar we nog veel meer vruchten van gaan plukken.

In een vorige column had ik het over de ‘Gartner hype cycle’: innovaties die al snel leiden tot een piek van te hooggespannen verwachtingen, en die vervolgens in elkaar klappen richting ‘het dal van desillusie’. Maar daarna – als we volhouden – stabiliseren in een realistisch plateau van ‘productie’. De hele ontwikkeling van het DSO maakt ook zo’n cyclus door, waarbij we in mijn beleving nu voorzichtig opkrabbelen uit het dal van desillusie. Het is belangrijk om het verloop van zo’n cyclus bewust met elkaar te delen.

En ja, dit soort processen zijn helaas een te gemakkelijke prooi voor reaguurders die de broodnodige interactie en samenwerking verstoren. Grote en noodzakelijke systeeminnovaties zoals het DSO vereisen in de basis – naast een goede visie in de uitvoering – vooral ondernemerschap, samenwerking, vertrouwen, interactie, doorzettingsvermogen en uiteraard ook kritiek. Alleen zo komen we tot broodnodige procesvernieuwingen waar we op kunnen voortbouwen.

Reageren op reaguurders. Het lucht op, merk ik.

Auteur

Afbeelding voor Theo Thewessen

Theo Thewessen

Volledige biografie

Gesponsorde berichten